Als ik niet naar mijn intuïtie had geluisterd, leefde mijn zoon niet meer

Dat stemmetje in je achterhoofd, de vlinders in je onderbuik dat onbehaaglijke gevoel dat er iets niet helemaal pluis is. Intuïtie. Het is er altijd, maar ernaar luisteren is niet altijd gemakkelijk. Intuïtie vraagt om vertrouwen. Vertrouwen om te volgen wat je misschien nog niet begrijpt. Door de jaren heen leerde ik steeds beter om te vertrouwen op mijn intuïtie en gelukkig maar! Want daardoor is mijn zoon nog bij ons. Hoe dat zit lees je in deze blog.

Mijn baby was niet blij

Ze zeggen weleens dat de ouders van een baby als snel doorhebben waarom hun kindje huilt. Honger, dorst, slaap en koorts. Wat voor de leek klinkt als een monotoon gekrijs, klinkt voor de ouder als een duidelijke vraag of boodschap. Alles wat verder gaat dan de gemiddelde koorts is echter ook voor papa en mama soms moeilijk in te schatten. Ook ik vond ooit mijn baby met rode konen in zijn bedje. De oppas vertelde me dat hij langer had geslapen en wat slapjes voelde. Toen ik het hoofdje van mijn zoontje richting zijn borst bewoog begon hij heel hard te krijsen. In mijn moederlijf gingen alle alarmbellen af. Voor het eerst belde ik mijn man van zijn werk af. Samen bezochten we de huisarts. Als die zou spreken over beginnende ziekte verschijnselen en nachtje wachten, zou ik contact opnemen met mijn collega’s van de Spoedeisende Hulp.

Afwachten is achterlijk

De huisarts sprak over hoge koorts, mogelijk beginnende hersenvliesontsteking en een nachtje afwachten. Daarmee werd plan B in werking gezet: door naar de Spoedeisende hulp. Daar nam de kinderarts het over. Mijn zoontje kreeg een ruggenprik en werd niet veel later opgenomen in geïsoleerde verpleging met verdenking van een hersenvliesontsteking. In zijn bloed troffen ze een bacterie die voor bloedproppen in de armen en benen zorgt. Drie weken lang lag hij geïsoleerd met een antibiotica-infuus in het ziekenhuis.

Ik zag in die tijd een programma op de BBC met kinderen met dezelfde bacterie met geamputeerde armen en benen. Binnen 24 uur na besmetting! Verhalen van wie het niet had overleefd.

Ik liet de andere twee kids nakijken bij de arts en kreeg een standje van mijn eigen huisarts. Dat ik achter de rug van zijn collega de regels had genegeerd en toch naar het ziekenhuis was gereden.

Moeder, vertrouw op je intuïtie

Op de crèche van onze dochters reageerde iedereen geschrokken. Ik hoorde van vele moeders dat het fijn was dat ik als verpleegkundige de dingen had opgelost. Mijn moederlijke intuïtie had echter niets met mijn diploma als verpleegkundige te maken. Ik heb me vooral als een leeuwin laten leiden door het gevoel dat er iets helemaal mis ging. Het kon me niet schelen wat ik ervoor moest doen, maar ik voelde aan alles dat mijn zoon naar het ziekenhuis moest. Ik kreeg een bevestiging dat mijn moederlijke intuïtie goed was. Mijn tip voor moeders is dan ook: luister naar je moederhart. Doe wat jij denkt dat nodig is, krijg je niet meteen een goed antwoord van degene die je raadpleegt? Zoek net zo lang tot je gehoord wordt. Het scheelde ons een dierbaar mensenleven.

Deze blog is geschreven door Trudy.

Deel dit bericht:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn

Over de blogs

Hier lees je in vogelvlucht terug wat moeder en dochter bespraken in de podcast serie.

ANDERE BERICHTEN