Alzheimer, bekeken vanuit een systemisch perspectief

Van origine ben ik verpleegkundige. Ik heb geleerd om ziekte te diagnosticeren en bestrijden vanuit een regulier perspectief. Een paar jaar geleden kreeg ik mijn twijfels bij de symptoombestrijding die ik zag in de reguliere zorg. Ik volgde een aantal seminars bij een Oostenrijkse opsteller over ziekte en gezondheid. Hij had een interessante visie op dit werkveld: Volwassenen worden niet ziek.  De oorsprong van ziektes ligt, volgens deze systeemtherapeut, in de jeugd. Hij kijkt naar ziekte vanuit het perspectief van stagnerende energie, die transformeert tot pijn en woede. Ik leerde om anders te kijken naar mijn eigen opa, die Alzheimer kreeg op oudere leeftijd. Wat ik leerde, lees je in deze blog. 

De vreugde van vergeten

Welke ruimte krijgt ziekte in jouw lichaam en jouw leven? Volgens het systemische denken heeft dit te maken met de tijd waarin iets voor het eerst plaatsvindt. De tijd waarin je gekwetst werd en jezelf opzij zette, en waarin jouw energie stagneerde. Zo ook bij mijn opa en zijn Alzheimer. Getuige zijn van deze ziekte was pijnlijk en moeilijk te verdragen. Jaren later besefte ik wat er aan de hand geweest kon zijn. Het krijgen van een geheugenstoornis is voor sommige mensen een kans. Een kans om, dat wat echt nog ruimte nodig heeft, te helen. Een kans om alles wat je niet wilt weten te vergeten. Zodat je vanuit rust, in je diepste wezen, je onvermijdelijke einde tegemoet kunt treden.

Fragmentatie van de harde schijf

Een brein is als het ware een harde schijf. Jouw leven staat op deze harde schijf. Bij een dementieel beeld ontstaat er een soort fragmentatie. Aan het einde van dit proces, staat er nog maar een enkele bruikbare map. In die map zit een onderwerp waar, de mens die die dementie ervaart, heel zijn of haar leven met een grote boog omheen liep. Een overweldigend gevoel van controleverlies.  Bij mijn opa was het de oorlog, waarover hij nooit wilde praten. Ook ken ik voorbeelden van mensen die teruggaan naar hun moedertaal, zelfs als ze deze al jaren niet meer spraken. 

Dementie als helende reis

Als je op deze wijze naar de dementerende medemens durft te kijken, wat zie je dan? Ik zie een laatste kans op heling. Ik zeg niet dat dat geen pijn doet. Het is vooral voor de omgeving moeilijk om te zien hoe een geliefde achteruit gaat. Maar wat als die laatste kans genomen wordt? Dan is dementie heel misschien wel een helende reis. Een reis waarin dat wat altijd is vermeden, alsnog een hoofdrol krijgt. Zodat als alle emoties en alle angsten de ruimte krijgen die ze altijd nodig hadden. Zodat de ziel van deze mens verder kan. Dat vraagt liefdevol getuige zijn en meebewegen. Een houding van innerlijke toestemming om dat proces aan te gaan. 

Deze blog is geschreven door Trudy. 

Deel dit bericht:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn

Over de blogs

Hier lees je in vogelvlucht terug wat moeder en dochter bespraken in de podcast serie.

ANDERE BERICHTEN