Compassie leer je niet op school

Op school leren kinderen om te lezen, rekenen en te schrijven. Deze vaardigheden zijn natuurlijk belangrijk, maar hoe zit het eigenlijk met de social skills? Kunnen we ervan uitgaan dat de school onze kinderen leert over empathie en compassie of zijn we als ouders dan zelf aan zet? In deze blog deel ik hoe ik compassie heb meegenomen in de opvoeding van onze kinderen en waarom dat zo belangrijk is. 

Onhandige ogen

Mijn zoon Bram was vroeger ontzettend onhandig. Er vielen regelmatig bekers met melk om aan de ontbijttafel, hij stootte zich regelmatig aan tafels en deuren en viel zo nu en dan van trappen en stoepranden af. We dachten dat hij gewoon onhandig was, maar er bleek iets anders aan de hand. Bij controle op het consultatiebureau kregen we een advies bij de oogarts langs te gaan. De oogarts vertelde ons dat het geklungel van onze zoon niets te maken had met onhandigheid, maar met een lui oog. Om dit luie oog weer wakker te kussen kreeg hij een bril en een pleister op zijn goede oog. Een nieuw ochtendritueel was geboren: Een nieuwe pleister met een mooi plakplaatje erop. Bram volgde braaf de regels van de oogarts. Het stickers plakken in de ochtend ging goed. Maar om in de avond de pleister van zijn oog te trekken was natuurlijk geen feest. Er lag altijd een koud washandje in de buurt en zijn zussen leefden met hem mee, maar wisten natuurlijk niet hoe hij zich echt voelde! 

Gedeelde smart is halve smart

Gedeelde smart is halve smart. Mijn dochters vonden hun broertje zo zielig en voelden zich machteloos bij het plakken en plukken van de pleisters. Dat leek me een mooie les in compassie. Om onze Bram tegemoet te komen, plakten we op een dag allemaal een pleister op ons oog. We stonden op en zochten een mooi plaatje voor op de pleister. Bram mocht de pleister plakken. Zijn zusjes en ik zouden voelen hoe knap het was dat hij dit zo lang volhield. Hij leerde dat we met hem meeleefden in het pleisteravontuur waar maar geen eind aan leek te komen. In de avond mocht Bram bij ons allemaal de pleister eraf halen. Natuurlijk met de gebruikelijke koude washandjes en kusjes in de buurt. Zo kon Bram voelen dat je buikpijn krijgt als je iemand pijn gaat doen. En wij leerden natuurlijk hoe stoer onze Bram was in zijn dagelijkse pleister avontuur. Zo leerden we allemaal van deze les.

De oogst van de opvoeding

Je kunt als moeder niets meegeven wat er al niet in het wezen van je kind zit. Met het pleisteravontuur plantte ik een zaadje voor compassie en empathie. Natuurlijk vertelden onze kinderen op hun school over de lessen die ze leerden. De oogst was oneindig. Mijn kinderen deelden de lessen met hun vriendjes en vriendinnetjes, steunden hun broertje tot aan de laatste pleister en herinneren zich tot de dag van vandaag dit pleisteravontuur. En met het luie oog van onze Bram is het gelukkig ook goed gekomen. Vol trots kijk ik vandaag de dag naar de blik van mijn kinderen, van binnen en van buiten. En als ik vandaag de dag een kindje met een pleister en een lui oog zie, dan denk ik met trots terug aan onze Bram! 

Deze blog is geschreven door Trudy. 

Deel dit bericht:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn

Over de blogs

Hier lees je in vogelvlucht terug wat moeder en dochter bespraken in de podcast serie.

ANDERE BERICHTEN