Hoe geef ik het goede voorbeeld?

Moeders hebben een voorbeeldfunctie. We doen ons best om onszelf van onze beste kant te laten zien. We willen onze kinderen laten zien hoe de wereld werkt en wat ze beter wel en niet kunnen doen. We proberen het goede voorbeeld te geven, maar dit is niet altijd mogelijk. Soms geven we het slechte voorbeeld, we zijn nu eenmaal menselijk. Hoe vergroten we ons bewustzijn over het voorbeeld dat we geven, en hoe zorgen we ervoor dat we, waar mogelijk, het goede voorbeeld laten zien? 

Zonder (zelf)reflectie kom je er niet

Het vieze woorden potje is een legendarisch voorbeeld van een mislukte huisregel. Zo aan het begin van de puberteit leerden mijn kinderen een vervelend vocabulaire: het vocabulaire van de scheldwoorden. Een simpele foei leek mijn kids er niet van te weerhouden om allerlei vulgaire woorden in de mond te nemen, dus bedacht ik een nieuwe regel. Een kleine geldboete bij gebruik van vieze woorden. Wie een vies woord gebruikte, deed een kwartje in het vieze woorden potje. Aan het eind van de week moest de grootste verliezer er nog eens 2 gulden bovenop doen, en de winnaar, die het minste vloekte, kreeg de buit. Binnen no time ontpopten mijn kinderen zich als brave burgers, slim genoeg om steeds het potje te winnen. En de grootste verliezer? Dat was ik zelf!

Ik leerde dat ik misschien meer invloed had als ik dacht. Had ik dan al die tijd het slechte voorbeeld gegeven? Ook ontdekte ik een heel nieuw creatief vocabulaire om te vloeken én ik maakte kennis met de gedrevenheid van mijn kids. 

Slecht voorbeeld doet niet altijd volgen

Gelukkig doet slecht voorbeeld niet altijd volgen. Ik ben er niet trots op, maar lang geleden heb ik een tijd gerookt. Na mijn scheiding leek het een passend coping mechanisme voor de stressvolle tijd als alleenstaande moeder. Natuurlijk wist ik dat dit gedrag een slecht voorbeeld was voor mijn jonge kroost. Daarom deed ik het stiekem en niet in het bijzijn van mijn kinderen. Toch viel ik op een dag door de mand. Mijn kids en ik waren op vakantie, en daar werd ik betrapt met een stiekem sigaretje. Mijn dochter was boos en huilde tranen met tuiten, terwijl ze me vertelde dat ze niet wilde dat ik zou sterven aan de gevolgen van zieke longen. Daarna heb ik nooit meer gerookt, en mijn kinderen, voor zover ik weet, ook niet. In ieder geval niet vast of in mijn bijzijn! 

Leren van je kinderen

Als mama niet gelukkig is, is niemand gelukkig. Het is een quote die ik ooit las in een tijdschrift, en ik kan me er goed in vinden. Het is mooi als jij je kinderen kunt zien, en ervaart dat dat ook omgekeerd het geval is. Kahlil Gibran zegt: Je kinderen zijn je kinderen niet. Dat geloof ik. Wij leren onze kinderen hoe ze zichzelf mogen worden. Daarnaast spiegelen zijn ons op wat wij nog te leren hebben, als ouders, en als mens. Kinderen zijn uiteindelijk van zichzelf. Ze zullen dan ook zelf bepalen of ze een (goed of slecht) voorbeeld (niet) volgen, en zo hoort het ook. We kunnen eigenlijk niet voor onze kroost bepalen wat goed of slecht is, en leren misschien ook van onze kinderen in plaats van enkel andersom. Door daarvoor open te staan, geef je misschien wel het allerbeste voorbeeld!

Deze blog is geschreven door Trudy.

Deel dit bericht:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn

Over de blogs

Hier lees je in vogelvlucht terug wat moeder en dochter bespraken in de podcast serie.

ANDERE BERICHTEN