Mijn kinderen mogen altijd om hulp vragen, ook al is het niet bij mij

De rol van moeder verandert door de jaren heen. De eerste jaren zijn je kinderen grotendeels afhankelijk van jouw liefde, aandacht en bevestiging. In de puberteit kunnen ze opeens een hele hoop zelf en als jong volwassenen keren ze zo af en toe eens terug met grote levensvragen. Ik merkte al snel dat je als moeder niet alle antwoorden hebt, hoe graag je ook zou willen. Daarom leerde ik mijn kids om altijd om hulp te vragen, zelfs als het niet bij mij is. 

Kaas halen bij de visboer

Mijn eigen moeder had natuurlijk haar handen vol als hele jonge blom met twee koters alleen. Ze kon goed duiden als haar beker leeg was, en dat we ook dingen aan oma mochten vragen. Of aan de buurvrouw waar we het goed mee konden vinden. Of de moeder van een vriendinnetje. Mijn moeder leerde ons om keuzes maken. Vragen aan een moeder met een lege beker, of denken in mogelijkheden. Aan wie wel beschikbaar was. Kinderen helpen kiezen is misschien wel een van de belangrijkste lessen in het leven.  Dat begint bij eenvoudig bij het kiezen van broodbeleg. Of wat zullen we eten? Wat wil je aan doen vandaag? Wat mijn drie kinderen al vroeg wisten was dat niet kiezen ook kiezen is. Niet kiezen was geen koekje en geen snoepje. Natuurlijk kregen ze de tijd en wachtte ik rustig af. Ik kan me niet herinneren dat er ooit spijt was, wanneer de keuze eenmaal was gemaakt.

Therapie is zo slecht nog niet

In mijn pogingen het goede te doen, leerde ook ik mijn kids om hulp te vragen waar nodig. Moeders kunnen nu eenmaal niet alles. En het is niet erg als je iets niet weet, als je dan maar weet wie je in de buurt hebt aan wie je het kunt vragen. Of dat gaat over uithuilen of om een antwoord op een vraag die je niet zelf weet. Ik was geen held in wiskunde, en daar haalden we dan iemand voor in huis. Zonder dat dat een schande was. Ik heb geprobeerd om mee te denken als er iets anders dan mijn eigen wijze raad nodig was. Ook gaf ik mijn kinderen mee dat als je psychische hulp nodig hebt, het dan fijn is dat die meneer of mevrouw goed bij je past. Ik leerde hen dat papa’s en mama’s het soms niet weten en dat die ook wel eens hulp halen als ze er zelf niet uitkomen. Ik praatte met hen over de mogelijkheden, ook buiten regulier aanbod. Speltherapie, Bach bloesem, groepen of individuele hulpbronnen.

Trots op therapie

Op de leeftijd die onze volwassen kinderen nu hebben, voelt het alsof ik kan oogsten wat ik ooit zaaide. Ik prijs mijn guppen de hemel in, wanneer ik hoor welke bronnen ze uit zichzelf aanboren. Of dat ze naar me komen met een boekentip, of een driedaagse. Het is fijn om te zien dat ze ieder hun eigen hulpbronnen vonden. Ik luister als ze daarover iets willen delen, maar ik voel ook dat het goed is als ze dat met eigen mensen doen. Het is mooi om te ervaren dat ze wel degelijk zelf kunnen wegen wat bij ze past. Het is boeiend ook om soms uit hun mond een advies te krijgen. ‘Mam heb je hier wel eens aan gedacht of zou je dat niet eens proberen?’ Ontroerend vind ik dat. Uitkomsten van zichzelf worden gedeeld, al ben ik niet altijd meer een onderdeel van de oplossing waarnaar ze op zoek zijn. En dat is helemaal oké!

Deze blog is geschreven door Trudy. 

Deel dit bericht:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn

Over de blogs

Hier lees je in vogelvlucht terug wat moeder en dochter bespraken in de podcast serie.

ANDERE BERICHTEN