Mijn moeder betrapte me op mijn eerste sigaret en ik kreeg een wel heel onverwachte straf

Roken is dodelijk. We weten het allemaal. En toch willen de meesten van ons het een keertje uitproberen. We zien het in films en op het schoolplein. Ondanks dat het vreselijk stinkt, wint de nieuwsgierigheid het vaak van de vreselijke geur. Ook ik ben op een dag gezwicht. Ik was een jaar of 10 toen ik samen met mijn tweelingzusje stiekem een sigaretje rookte. In een klein dorp is zoiets helaas moeilijk geheim te houden. Hoe dit afliep, lees je in deze blog. 

Een betrokken buurvrouw

In het Brabantse dorp waar ik opgroeide woonden twee tweelingen. Twee keer twee identieke hoofden. Als we allemaal tegelijk in de supermarkt stonden, kregen we voorrang bij de kassa. Het hele dorp was onder de indruk en we werden met regelmaat bekeken. Die medaille had natuurlijk ook een keerzijde. We werden ook gezien op momenten dat dat niet wenselijk was. De andere tweelingzusjes waren ouder dan mijn zus en ik. Op een woensdag kwamen we elkaar tegen in het park. De tweeling had zojuist een pakje sigaretten gescoord en er werd ons gevraagd of we mee wilden doen? We lieten ons verleiden tot een peuk. Door het rookgordijn dat we samen paften, was er weinig aandacht voor de wereld om ons heen. De buurvrouw die op haar fiets langs het park leek, zagen we over het hoofd.

Een onverwachte straf

Een beetje misselijk liepen we naar huis. Onderweg werden we een beetje stilletjes. We bedachten hardop hoe stout we wel niet waren en we hadden het over die vreselijke misselijkheid. We eindigden met een plan van aanpak over wat we voor smoes zouden verzinnen. Langzaam kwam het besef dat we iets deden waar onze ma niet vrolijk van zou worden. Ondanks dat we besloten dat dit een eenmalige vergissing zou zijn, bedachten we ook hoe onze moeder zou reageren.

Zou ze boos worden? Zouden we straf krijgen en wat voor straf dan? Zou ze niets merken en konden we ongestraft wegkomen met een stiekem sigaretje? Reageren deed ze, helemaal op haar manier. 

Een keer en nooit meer

Bij thuiskomst lagen er twee builtjes zware shag op de tafel. ‘Draai eens een shaggie’, was de boodschap van ons moeder. Stoer als we waren draaiden we een shagje. Die vaardigheid hadden we beter kunnen verstoppen. Onze moeder nodigde ons uit om een keuze te maken: Nu het hele pakje wegpaffen en officieel roker worden of nu niet en nooit niet een peuk opsteken. Mama was bloedserieus. Geen stemverheffing, geen boosheid, maar stille teleurstelling. En een uitnodiging te gaan staan voor onze keuze. Zonder woorden kozen we: nooit meer roken. We staken geen saffie op, en werden geen rokers. Ik heb er ooit in barre tijden nog eens een opgestoken, maar daar bleef het bij. De kracht van eens, maar nooit weer heeft zichzelf bewezen. De kracht van een teleurgestelde wijze moeder ook.

Deze blog is geschreven door Trudy. 

Deel dit bericht:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn

Over de blogs

Hier lees je in vogelvlucht terug wat moeder en dochter bespraken in de podcast serie.

ANDERE BERICHTEN