Moeder zijn op afstand, hoe doe je dat?

Herinneren jullie je de val van de Berlijnse muur nog? Mijn tweelingzus was een jaar voor de val nog in Berlijn. Ze vertelde me dat ze op een boot vaarde en dat zelfs dáár een muur stond. Een muur waar je met geen mogelijkheid omheen kon. Het hier-en-nu bouwt eenzelfde energetische muur. Een muur van regels, sneltesten en verboden om de grens over te gaan. Achter die muur woont mijn dochter, en mijn tweelingzusje. We beeldbellen tot we een ons wegen, sturen elkaar kaartjes en kusjes door de brievenbus. Maar het is niet genoeg. 

Grenzeloze liefde

Mijn dochter vierde deze week haar dertigste verjaardag achter haar muur in de UK. Dat is de tweede verjaardag met kadootjes per post en kushandjes tijdens het beeldbellen. Ook mijn zus en ik vierden onze 57e verjaardag op afstand. We zijn eigenlijk klaar met beeldbellen en improviseren. We willen in elkaars nabijheid lachen, leven en liefhebben. De waarheid- mijn waarheid- is als volgt: De liefde werd er geen spatje minder op. De dagelijkse kost missen we al jaren, dat is simpelweg zo als je niet in hetzelfde land leeft. Door de keuze om te emigreren. De keuze die de ander ooit maakte in liefde of in verlangen naar vrijheid. Er is geen regel die de namen uit mijn hart vervaagt. Er is, over de wolken heen, en tussen de regels door, alleen maar meer liefde.

Uit het oog, niet uit het hart

Voor iedereen met geliefden in het buitenland wil ik zeggen: ik voel je. Ik voel het verlangen, het verdriet, het geduld en zo af en toe de gedachte om gewoon in de auto te stappen en te kijken hoe ver je komt. Geduld is een schone zaak, wordt weleens gezegd. Maar soms is het tranen met tuiten, snottebellen en algehele misère. Wat het uiteindelijk vooral is, is liefde. Liefde die voor nu een andere vorm moet vinden. Beeldbellen, pakketten sturen, bloggen, vloggen, appen en wachten. Uit het oog is niet uit het hart. Zolang je dat maar weet. 

Mama op afstand

Ik zie mijn dochter in haar moed om haar eigen weg te volgen. Ik buig voor het lef om te emigreren, in een ander land wortel te schieten, een eigen verhaal te schrijven dat er eerst niet was. Voor mijn tweelingzus voel ik hetzelfde. Natuurlijk beseften deze sterke vrouwen vooraf niet dat alles misschien ooit anders zou zijn. Natuurlijk wisten we niet dat we misschien ‘om de hoek’ wonen, maar verboden worden om op bezoek te komen. De waarheid is dat ze in hun hart overal kunnen zijn.

Als ik mijn ogen sluit, loop ik op de hei in Poole met mijn dochter en haar hond. In gedachten heb ik een aperitief op een frans terras met mijn zusje. Voor nu volgen we wat wel kan in het hier-en-nu. Met in ons hart het weten: niets komt er tussen!

Deze blog is geschreven door Trudy.

Deel dit bericht:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn

Over de blogs

Hier lees je in vogelvlucht terug wat moeder en dochter bespraken in de podcast serie.

ANDERE BERICHTEN