Vrolijk op pad en vriendelijk tegen de mensen

Mijn moeder was een alleenstaande moeder. Ze gaf mij en mijn tweelingzusje dan ook regelmatig klusjes in huis. Boodschappen doen was er een van en, we hadden er een hekel aan! Mijn moeder gaf ons goede raad: wees vrolijk op pad en vriendelijk tegen de mensen. Daar had mijn moeder een punt! Als we chagrijnig waren, zagen we overal chagrijnige mensen. Als we vrolijk waren, ontmoetten we overal vrolijke mensen! We fietsten dan met een volle boodschappentas weer vrolijk terug naar onze moeder. 

Mono op pad

Ik leerde ervan dat de wereld je spiegelt. Als je met een glimlach de wereld in kijkt, dan glimlacht de wereld naar je terug. Deze huisregel heeft me als tiener dan ook door menig backpacktrip heen geholpen. Met een glimlach kun je over de hele wereld contact maken. Of je nu op een boot zit ergens tussen de Griekse eilanden, of zit te wachten op een vliegtuig naar Verweggistan. Dat je niet dezelfde taal spreekt maakt niet eens uit! Tegenwoordig is contact maken op straat een stuk lastiger, omdat het gros van de mensen diep in hun telefoon zit. Mensen gaan mono op pad, in een eigen bubbel, en niet voor de ontmoeting daarbuiten. Aan het eind van een lange vlucht, wist je vroeger wie er naast je zat. Dat is nu vaak niet meer. Dat vind ik wel eens jammer. 

Fijn, even geen facebook

Mijn hoofd heeft wat meer mono nodig dus ik experimenteer momenteel met een leven zonder facebook. Het voelt als een bevrijding. Geen pop-ups over mogelijke nieuwe vrienden, interessante posts en reacties op mijn foto’s. Langzaam komt er meer ruimte in mijn eigen hoofd. Ruimte die dan ergens anders door gevuld kan worden. Of ik aanvaard die leegte. Met eigen keuzes uit een groter aanbod. Creatief bezig zijn, heerlijk met een boek op de bank. En heel soms lukt het al om helemaal niets te doen. Dat dolce far niente waar de Italianen het over hebben. Eerlijk: het is zo gek nog niet!

Vriendelijkheid verzamelen

Ik ben wel schuldig aan een nieuwe app: Ommetje. Zo houd ik bij hoeveel stappen ik zet, en hoeveel tijd ik doorbreng in het park of het bos. Met een ommetje is er weer een kanaal bij, maar een zonder push berichtjes en bliepjes. Er is tijd om helemaal uit te zoomen. Met de rust in mijn hoofd vraag ik me zachtjes af waar ik naar verlang en dan kijk ik of ik die impuls kan volgen. Slenteren in winkelstraten is er niet meer bij, maar slenteren door het bos des te meer. Het valt me op dat meer mensen dit doen, en dat er meer te glimlachen valt tegen vreemdelingen. Zo komt er, dankzij die stomme Corona, toch een nieuwe dimensie bij van vrolijk op pad en vriendelijk tegen de mensen!

Deze blog is geschreven door Trudy.

Deel dit bericht:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn

Over de blogs

Hier lees je in vogelvlucht terug wat moeder en dochter bespraken in de podcast serie.

ANDERE BERICHTEN