Waarom huisarrest soms vervelender is voor de moeder in plaats van voor het kind

Mijn moeder was vroeger groot fan van huisarrest. Te vaak te laat thuis, kamer niet opruimen of andere ongehoorzaamheid? Dan was de kans groot dat je voorlopig een weekje of twee moest binnen blijven. Mijn oma heeft daarentegen een heel andere visie op huisarrest. In deze blog leer je waarom mijn oma geen fan was van het verplichte binnen blijven en waarom huisarrest soms vervelender is voor de moeder dan voor het kind. 

Van binnen blijven wordt niemand blij

Dat van binnen blijven niemand blij wordt, weten we inmiddels allemaal. Corona of geen Corona: een puber met huisarrest is geen blije puber. Of in de woorden van mijn wijze oma: ‘Je kunt een kind wel verplichten om zes weken binnen te blijven, maar hoe blij word je daarvan? Een kind wat liever buiten als binnen is, wordt op de lange termijn een vervelend kind. En van een vervelend kind heeft een moeder last!’ Het kan dus zo zijn dat een moeder meer last heeft van het huisarrest dan de puber in kwestie. En dat is natuurlijk niet de bedoeling! 

Een gepaste straf

Dit betekent overigens niet dat huisarrest helemaal van de baan moet. Soms is het nu eenmaal nodig om de puberperikelen onder controle te krijgen. Het belangrijkste is volgens mijn oma dat je een gepaste straf vindt: ‘Een gepaste straf is een straf die past bij de mate van ongehoorzaamheid. Soms moet je daar een beetje mee experimenteren, maar uiteindelijk vind je er een weg in,’ aldus mijn oma. ‘Puberende kinderen denken in de eerste instantie vooral vanuit zichzelf. Ze zijn zich onbewust van de onrust die ze veroorzaken als ze weer eens te laat thuis zijn. Het eerste half uur ben je als moeder misschien boos. Als een kind nog veel later thuiskomt ben je vooral bezorgd en bang dat er misschien iets vreselijks is voorgevallen! Huisarrest kan helpen om dat bewustzijn te vergroten.’

Ondertitelen en toelichten

Straf is misschien een achterhaalde term. Een sanctie opleggen na ongehoorzaam gedrag gaat vooral over oorzaak en gevolg. Oma: ‘Als je niet uitlegt waarom je een straf oplegt, zal het gedrag ook niet veranderen. Soms heeft een straf wat ondertiteling nodig.’ Denk bijvoorbeeld aan het benoemen van de bezorgdheid, de frustratie van de slingerende kopjes op de keukentafel, en het ongemak van een niet opgeruimde kamer. Sommige straffen begrijp je misschien pas wanneer je jouw eigen pubers hebt. Tot mijn verbazing hoorde ik in onze podcast voor het eerst dat mijn eigen moeder vroeger ook altijd te laat thuis kwam.

Tien jaar later kreeg ze inderdaad haar eigen puber, yours truly, die ook met regelmaat de klok vergat. Misschien zal ook ik op een dag begrijpen hoe vervelend dat als moeder is. 

Deze blog is geschreven door Marthe. 

Deel dit bericht:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on pinterest
Pinterest
Share on linkedin
LinkedIn

Over de blogs

Hier lees je in vogelvlucht terug wat moeder en dochter bespraken in de podcast serie.

ANDERE BERICHTEN